Featured

– Poem –

What does love mean
In a world where relativity
Is hold by Human Superior
Breathing anger, hate, as he will be the fittest
We are big, bigger
Yet not enough to be small
You think the world is not enough, wanting more
The truth is:
Even the most filtered water is not that bright
To catch a glimpse of what you are
What you aren’t
When looking into it, Narcissus as the hero of today

What does love mean
If you don’t see a meaning anymore
When coloring is more important than drawing,
And anxiety leaves us in the middle
Time passes, space bends in the direction of the greatest mass
The new Gods rise while supporting the end
Forcing the figures to lose their essence, until they became blind, we are blind
No longer capable to capture the transparent view
Of existence, we are slowly fading away

What does love mean
While the fire of the powerful,
Lit by the lack of an inner flame,
Condemns you to be or to make a pile of ash
Staying in between the lines can save you from the pyre, my friend!
So always remember this rule, swear compliance under oath,
In the game that cannot be won
Without losing the ability to hold close

What does love mean
By today’s standards, a world where you reach heaven
During the formation of the best hypocrite you can possibly be
It’s hard to choose, harder it will get
I am tired of looking in empty holes,
Filled with all the lost blood that only carries CO2, and wastes
That keeps cycling until it will ultimately be toxic
I drown … leaving the surface forever
Forever
Weak, am I? Strong enough to reject
Like you reject he, she and they

What does love mean
For me

Warmth that I couldn’t find
Safety that I never felt
Understanding that broke out of
The boundaries of my dream world
Human beauty, a term that I wanted to get deleted
From the dictionary, before I met
Unique you
Everything

Kerstkaarten voor AZG: het resultaat

Vele lichtbronnen samen
laten de gehele wereld stralen

– de steuners-

Mijn kerstkaartenverkoop ten voordele van Artsen Zonder Grenzen is afgelopen en het geld werd op de website van de Warmste Week gestort. Dankzij jullie haalde ik maar liefst €555 op!

Ik wil alle kopers dan ook ten zeerste bedanken. Met jullie steun kan AZG heel wat leed de wereld uit helpen.

Ten slotte wens ik iedereen bijzonder prettige feestdagen en een jaar vol verbondenheid en liefde toe. Opdat het leven zichzelf mag omarmen.

Mortality: terrible … or not?

My dog at the moment he discovered that we, animals, are mortal.

First text written in Dutch, second text in English.


Sterfelijkheid is een kenmerk van ons allemaal. Toch is het iets waar we in het algemeen weinig bewust bij stilstaan. 

Bij mij durft dit feit zich wel eens te profileren tussen mijn andere gedachten. En meestal brengt deze gast niet zo een goed gevoel met zich mee, al vermomt hij het in een verrassingscadeau. Sterfelijkheid roept existentiële vragen op die moeilijk (of niet) te beantwoorden zijn én existentiële vaststellingen. De vragende mens leeft met een achtergrond van mysterie die verder reikt dan we ons kunnen inbeelden. 

—————— —————–

Buiten de woordelijke bedenkingen die het besef van sterfelijkheid aandrijven en tegelijk door sterfelijkheid worden opgeroepen, ervaar ik soms ook een puur intuïtief gevoel van wat een stuk groter is dan mezelf, waar mijn buik met een signaal van paniek op reageert. 

“Ook het gevoel dat er ontstaat na het rationele nadenken over de dood, wanneer het begrip eindigheid van het leven tot in het diepste van mijn ziel doordringt, maakt dat ik het onbegrijpelijke beter begrijp of er toch een groter besef van heb, zonder het in woorden te kunnen omschrijven.”

-Ik-

——————- ——————

Het universum zwijgt en verwondert:

Ook al kunnen we, als mens, zelf betekenis en ‘zin’ aan ons leven geven, toch jaagt de onwetendheid omtrent en omvang van het bestaan mij angst aan. 

Wij zien ons leven als groots, maar de wetenschap bewijst ons dat we immens klein zijn. Dat, samen met niet weten wat er hierna komt (niet noodzakelijk in de zin van ‘leven we verder?’ maar in de zin van ‘wat is niks?’, niks kunnen we ons niet voorstellen omdat we nog nooit ‘niks’ hebben ervaren), bezorgt ons een gevoel van onbehagen. In ons dagelijkse leven wordt ons namelijk de hele tijd duidelijk gemaakt dat wij, mensen, heel belangrijk zijn. We leven in een illusie waarin we ons het grootste deel van de tijd op een heel klein stukje van het bestaan richten (zoals succesvol zijn in het werk, presteren, over de directe omgeving babbelen en roddelen, ‘mooi*’ zijn) en enkel door een strikt menselijke bril. Verder en anders kijken of waarden en gedragingen in het licht zien van ‘alles’ en op grond daarvan andere prioriteiten stellen, is raar. Het onbehagen komt dus mede voort uit het feit dat we gedwongen worden op een andere manier dan normaal naar onszelf en onze plaats te kijken. 

Zo krijgen we bij het besef van sterfelijkheid:

  1. een antwoord (we zijn klein) waar we niet naar leven (waardoor ons grootheidsgevoel plots afgenomen wordt = onbehagen)
  2. een vraag (wat is er hierna?) waar we geen antwoord op kunnen vinden (=onbehagen)

*Wat trouwens ontzettend subjectief is en afhangt van tijd en ruimte.

(nog een verklaring voor puntje 2) Ten slotte wil ik het nog hebben over de aard van de mens; de mens is namelijk van nature nieuwsgierig. Het grootste deel van de vragen die de mens zichzelf kan stellen, wordt vergezeld door een antwoord. Zeker in de dagelijkse omgang is dit het geval. Wanneer we dan, na het besef van sterfelijk, vragen stellen die verder reiken dan onze kennis en waarop geen antwoord gegeven kan worden, is de mens ontevreden. De ongemakkelijkheid die we op dat moment voelen, is ook een teken van ons verlangen naar zekerheid. Ondanks dat we dit in het leven niet hebben, zorgt de illusie van zekerheid waarin de mens leeft ervoor dat we dit wel verwachten en dit opeens ‘missen’.

Aan de andere kant bevat het besef van sterfelijkheid ook voordelen. Zo is de mens geneigd te ondernemen en niet uit te stellen. ‘Iets één keer krijgen’ (één keer leven) zorgt ervoor dat we dit als waardevoller en kostbaarder gaan zien en er alles willen uithalen wat erin zit. Zelfs bij heel veel tegenslag kan het ervoor zorgen dat men toch doorzet (en niet de hele dag in bed blijft liggen) omdat dit eindige leven de enige kans biedt om te proeven van een heel spectrum aan verschillende dingen die zich in de wereld/in het bestaan schuilhouden. Je hebt niet de kans om eeuwig ‘later misschien’ te blijven zeggen en het dan uiteindelijk nooit te doen. Je weet dat het nu of nooit is.

De kritische houding die het besef van sterfelijkheid met zich kan meebrengen, is volgens mij ook een pluspunt omdat het mensen scherp houdt en onrecht in een wereld waarin het niemand iets opbrengt (behalve pijn bij het slachtoffer), kan uitbannen. 

Voorbeeld vorige alinea: Geld afnemen van mensen die al tekort komen, levert mij misschien op het eerste gezicht iets op, maar op langere termijn (dewelke overigens niet heel lang is) ben ik dood en word ik alleen nog maar als slechterik herinnerd. De mensen waarvan ik het geld afnam, leefden door mij een groot deel van hun eindige leven in miserie. Waarom zou ik dat willen?


Mortality is a characteristic of all of us. Yet it is something we generally do not consciously think about.

For me this fact sometimes dares to profile itself between my other thoughts. And usually this guest doesn’t bring such a good feeling with him, even though he disguises it in a surprise gift. Mortality raises existential questions that are difficult (or impossible to answer) and existential findings. The questioning human lives with a background of mystery that extends beyond what we can imagine.

——————- ——————–

Apart from the verbal concerns that drive the awareness of mortality and at the same time are evoked by mortality, I sometimes also experience a purely intuitive feeling of what is a lot bigger than myself, to which my stomach responds with a signal of panic.

“Also the feeling that arises after the rational thinking about death, when the concept of finiteness of life penetrates into the depths of my soul, makes me understand the incomprehensible better or gives me a greater sense of it, without being able to describe it in words.”

-Me-

———————- ———————

The universe is silent and makes you wondering:

Even though we, as human beings, can give ‘meaning’ to our lives, the ignorance and extent of existence frightens me.

We see our life as big, but science proves that we are immensely small. That, together with not knowing what comes next (not necessarily in the sense of ‘do we live on?’ but in the sense of ‘what is nothing?’, we cannot imagine ‘nothing’ because we have never experienced ‘nothing’) gives us a feeling of unease. In our daily lives it is made clear to us all the time that we humans are very important. We live in an illusion in which we focus most of the time on a very small part of existence (such as being successful in work, performing, chatting and gossiping about the immediate environment, being ‘beautiful *’) and only by a strictly human pair of glasses. Looking further and differently or seeing values ​​and behavior in the light of ‘everything’ and setting other priorities based on that, is strange. The discomfort is partly due to the fact that we are forced to look at ourselves and our place in a different way than normal.

With the notion of mortality, we receive:

  1. an answer (we are small) that we do not live by (as a result of which our sense of greatness is suddenly taken away = discomfort)
  2. a question (what’s next) that we can’t find an answer to (= discomfort)

* Which, incidentally, is extremely subjective and depends on time and space.

(another explanation for point 2) Finally, I want to talk about the nature of man; humans are naturally curious. The majority of the questions that people can ask themselves are accompanied by an answer. This is certainly the case in daily interaction. When, after realizing mortal, we ask questions that extend beyond our knowledge and to which no answer can be given, people are dissatisfied. The uneasiness that we feel at that moment is also a sign of our desire for certainty. Despite the fact that we do not have this in life, the illusion of certainty in which people live makes us expect it and suddenly “miss it”.

On the other hand, the notion of mortality also contains benefits. In this way people are inclined to undertake and not to postpone. “Getting something once” (only living once) ensures that we see this as more valuable and want to get the most out of it. Even with a lot of setbacks it can cause people to continue (and not stay in bed all day) because this finite life offers the only chance to taste a whole spectrum of different things that happen in the world and conceal in existence. You don’t have the chance to keep saying “maybe later” and then never to do it. You know it is now or never.

The critical attitude that the notion of mortality can entail is, in my opinion, also a plus because it keeps people sharp and can banish injustice in a world in which nobody benefits from it (the only consequence is causing pain in the victim).

Example previous paragraph: Taking money from people who are already deficient may give me a benefit at first sight, but in the longer term (which by the way is not very long) I am dead and I only will be remembered as a bad guy. The people from whom I took the money lived, by my fault, a large part of their finite lives in misery. Why would I want that?

To anyone who thinks it’s necessary to mention extremist Muslims, who in the past looted Christian heritage, in a twitter message about the fire of Notre Dame

connected people create an atmosphere of happiness

first text in Dutch, second in English


Wanneer je misleidende informatie nodig hebt om je ideeën te laten aanslaan, is er volgens mij iets mis met je ideeën.

Naar mijn mening zou het bestuur/de regering van een land de samenleving moeten (proberen te) verbeteren, maar vooral de stabiliteit van het land moeten waarborgen. Vandaag gebeurt er precies het tegenovergestelde: politici destabiliseren, polariseren en creëren doelbewust angst om kiezers te winnen. Want een gevoel van bedreiging van het eigen welzijn (die profiteurs nemen al ons geld af!) en een vijandige houding tegenover anderen/vreemdelingen doordat hun anders zijn, slechte waarden en gewoonten door politici/leiders worden benadrukt, overdreven of verzonnen, maakt mensen harder en zorgt ervoor dat extreemrechtse en onmenselijke maatregelen als wenselijk worden gezien; zodat de partijen die voor deze aanpak staan op heel wat stemmen kunnen rekenen. De politiek lijkt zo steeds meer op een spel waarin winnen belangrijker is dan de manier waarop er gewonnen wordt. Met andere woorden: het doel heiligt de middelen.

Het garanderen van de veiligheid vinden deze partijen heel erg belangrijk, maar het klimaat dat ze terzelfdertijd creëren, is er één waarin geweld (door het aanduiden van vijanden, wij tegenover zij) op termijn wel eens zou kunnen zegevieren.

normaalcurve, midden is gemiddelde

Daarom pleit ik voor acties van verbondenheid om ons te wapenen tegen polarisering en stille (en natuurlijk ook luide/duidelijke) discriminatie tegenover iedereen die op een bepaald vlak verschilt van wat wij (Belgen) de norm vinden/van wat de norm is. ‘De norm’ als begrip betekent enkel en alleen dat de meeste mensen tot die groep behoren, omdat zij zich het dichts bij het gemiddelde (Belgische) waardenkader bevinden. De normaalcurve biedt duidelijkheid. Een waardeoordeel hangt hier, ondanks vele interpretaties die dit wel doen, niet aan vast.

We kunnen projecten organiseren die allochtonen en autochtonen bij elkaar brengen. Uit ervaring (met vrijwilligerswerk in een opvangcentrum voor asielzoekers) weet ik dat we ook veel gemeenschappelijk hebben: het mens zijn, emoties, kinderen die plezier willen maken, het beste willen voor je kinderen, je willen inzetten voor de samenleving, bezigheden willen hebben…Een babbeltje slaan en samenwerken doorprikt meteen een hele boel vooroordelen. Het belangrijkste vind ik in ieder geval dat we blijven praten én luisteren, om zo misverstanden te voorkomen en te merken dat we vaak dezelfde goede bedoelingen hebben. Kinderen samen laten spelen en nooit racistische uitingen overbrengen naar je kind, is daarnaast een vereiste. Ouders worden door hun kinderen namelijk gezien als mensen die zo’n dingen wel zullen weten waardoor jouw meningen overvloeien in die van je kinderen. Zo ken ik een meisje dat altijd subtiele (en minder subtiele) racistische uitspraken uit de mond van haar ouders had horen komen. Dat er op school een ander perspectief werd geboden, was voor haar totaal nieuw en een serieuze aanpassing. Wanneer dit doorheen iemands levensloop toevallig niet gecorrigeerd (of genuanceerd) wordt, blijft iemand misschien zijn/haar hele leven (veralgemenende) meningen koesteren over allochtonen die hij/zij na één gesprek met een allochtone persoon meteen al in de vuilbak zou kunnen gooien.

Ik ben er echt van overtuigd dat we kunnen samenleven. Dat er moeilijkheden kunnen optreden, besef ik maar al te goed. Maar moeilijk gaat ook; en het overwinnen van deze uitdaging houdt daarbij rekening met ieders recht op het leven in een mooie samenleving, kan oplossingen bieden voor bepaalde problemen (zoals vergrijzing) en verrijkt. Als andere culturen niet zouden bijdragen aan een ruimere ontwikkeling, waarom leren we onze leerlingen dan over Frankrijk, Engeland, Amerika, het vroegere Griekenland en Rome en zoveel andere culturen? Waarom sturen we onze kinderen op Erasmus?

Wij zijn van de wereld, en de wereld is van iedereen.

-The Scene-

Wij zijn mens, en de mensheid omvat elk organisme dat tot de soort ‘Homo sapiens’ behoort (ook al spreekt hij toevallig een andere taal, het spreken op zich biedt al voldoende bewijs ).

-Eva-
Afbeeldingsresultaat voor knipoog smiley

Tweet from a belgian politician with the text:
“After the destruction of the oldest monasteries and shrines of Christianity by IS in Syria, we may lose the most beautiful and impressive Christian monument in Europe, What a pitch black day.”

When you need misleading information to make your ideas catch on, I think there is something wrong with your ideas.

In my opinion, the government of a country should (try to) improve society, but above all guarantee the stability of the country. Today the exact opposite happens: politicians destabilize, polarize and deliberately create fear for winning more voters. Because a sense of threat to one’s own well-being (those profitors take all our money!) and a hostile attitude towards others / strangers because their ‘being different’, their bad values ​​and habits are emphasized, exaggerated or made up by politicians / leaders, makes people harder and ensure that extreme right and inhuman measures are seen as desirable; so that the parties in favor of this approach can count on a lot of votes. Politics thus increasingly resembles a game in which winning is more important than the way in which winning is done. In other words: the end justifies the means.

Guaranteeing safety is very important to these parties, but the climate that they create at the same time is one in which violence (by designating enemies, we versus them) could eventually prevail.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is normaal-1.jpg
normal curve, middle is average

That is why I am calling for actions of solidarity to guard against polarization and silent (and of course loud / clear) discrimination against anyone who differs in a certain area from what we (Belgians) consider the norm / what the norm is. “The norm” as a concept simply means that most people belong to that group, because they are closest to the average (Belgian) value framework. The normal curve provides clarity. A value judgment is not attached to this, despite many interpretations who make a judgement anyway.

We can organize projects that bring together immigrants and natives. From experience (with volunteering in a reception center for asylum seekers) I know that we also have a lot in common: being human, emotions, children who want to have fun, wanting the best for your children, wanting to commit yourself to society, wanting to have activities… Having a chat and collaborating immediately breaks down a whole lot of prejudices. In any case, I think the most important thing is that we keep talking ánd listening, in order to prevent misunderstandings and to find that we often have the same good intentions. In addition, having children play together and never transfer racist expressions to your child is a requirement. Parents are seen by their children as people who will know such things, so that your opinions will flow into those of your children. For example, I know a girl who has always heard subtle (and less subtle) racist statements from her parents’ mouths. The fact that a different perspective was offered at school was completely new to her and a serious adjustment. If this happens to be uncorrected (or nuanced) throughout someone’s life course, someone may continue to nurture his / her whole life (generalizing) opinions about immigrants that he / she could immediately throw into the trash after having one conversation with an immigrant person.

I am really convinced that we can live together. I am well aware that difficulties can occur. But difficult isn’t the same as impossible; and overcoming this challenge takes into account everyone’s right to live in a beautiful society, can offer solutions to certain problems (such as aging society) and can enrich all of our lives. If other cultures did not contribute to a broader development, why do we teach our students about France, England, America, former Greece and Rome and so many other cultures? Why do we send our children to Erasmus?

We belong to the world, and the world belongs to everyone.

-The Scene-

We are human, and humanity includes every organism that belongs to the “Homo sapiens” species (even though it happens to be speaking a different language, speaking itself provides sufficient evidence).

-Eva-
Afbeeldingsresultaat voor knipoog smiley

The experience experts and mind shifters of society, welcome to older age

Me, when 12, in primary school on grandfather and grandmother day.

First text is in Dutch, second text in English.

Tegenwoordig lijkt ouder zijn not done. Jong zijn is een ideaal geworden waar mensen gedurende hun hele leven aan moeten voldoen. Nu vind ik dat zelf een heel merkwaardig verschijnsel. Een ideaalbeeld vind ik sowieso al onnodig/waardeloos omdat dit door ons geconstrueerd is en bovendien afhankelijk van tijd (middeleeuwen-nu) en ruimte (Afrika-België). Daarnaast bezwijken er mensen aan de druk die het met zich meebrengt. Maar aan dit ideaalbeeld kán niemand gedurende zijn hele leven voldoen (als hij/zij niet vroegtijdig sterft natuurlijk). Jong zijn kan geen norm zijn aangezien elke mens verschillende levensstadia doorloopt en bijgevolg niet eeuwig jong blijft.

Alle levensfasen hebben eigen voor-en nadelen. Ondanks het lichamelijk aftakelen en/of vervelende kwaaltjes, brengt de ouderdom ook vele kwaliteiten met zich mee. Zo kunnen ouderen bijvoorbeeld een zinvolle bijdrage leveren aan de (toekomst)visie van de samenleving doordat ze, meer dan jongere mensen, actuele gebeurtenissen en ontwikkelingen in perspectief  kunnen plaatsen. Ze zijn in een andere wereld opgegroeid dan hun later-geboren medemens; wat maakt dat we de samenleving, met inbreng van mensen uit alle leeftijdsgroepen, vorm kunnen geven met oog voor verleden (lessen uit de geschiedenis) én toekomst (uitvindingen die verandering suggereren of vereisen). In dialoog gaan is hierbij de ultieme troef.

Het eeuwig jong willen zijn duidt ook op een ontkenning van de aard van het leven. Het leven is eindig. Net zoals baby’s kwetsbaar zijn, worden we later terug kwetsbaarder. Een mooie uitloper van deze gesteldheid is de plaats voor of zelfs behoefte aan reflectie. Na een heel leven in de ratrace meegedraaid te hebben, kan deze fase vernieuwende inzichten en inzichten op basis van de  essentiële bestaanskenmerken bieden. Dit kan een andere visie op het leven impliceren. Volgens mij is dat een erg goede zaak in een wereld van prestatie, in een wereld waar succes afgeleid wordt uit je vermogen (en dan bedoel ik niet het vermogen om er te zijn voor elkaar/een mooie bijdrage te leveren waar mensen écht beter van worden). Anders gezegd: wanneer we al jaren rennen, zullen we er op den duur niet meer bewust van zijn dat we aan het rennen zijn. Het is immers de normale gang van zaken geworden. Wanneer we dan tot stilstand komen, creëert dit een denkgelegenheid van een volledig andere soort. Een soort waarin sterfelijkheid, liefde en zingeving een prominente rol aannemen.

Een voorbeeld van het in perspectief kunnen plaatsen van ontwikkelingen en vanuit een andere gesteldheid naar de wereld kijken, is de manier waarop werken benaderd wordt. Doordat ze geen onderdeel meer zijn van de beroepsactieve bevolking, kunnen ouderen van buitenaf hun licht werpen op de goede en minder goede aspecten van de hedendaagse inrichting van het beroepsleven. Ineens beseffen ze bijvoorbeeld, wanneer ze op pensioen gaan, dat iedereen een veel te gestrest leven leidt en dat tijd met de kinderen een veel hogere plaats in de rangorde verdient dan momenteel het geval is bij de gemiddelde ouder (en misschien in het verleden ook bij de oudere zelf). Dat dit in de tijd van zijn ouders niet zo was, dat zij wel tijd hadden en de samenleving toch bleef draaien. Zo kunnen ze anderen hier eventueel voor waarschuwen en ervoor zorgen dat ze niet dezelfde ‘fout’ maken.

Om de illusie van jong zijn in stand te houden, speelt het aanpassen van het uiterlijk een heel belangrijke rol. Botox gebruiken, is daardoor een trend in opmars. De redenen die hieraan ten grondslag liggen, steun ik absoluut niet en dat sommigen zich hiertoe genoodzaakt voelen, vind ik heel jammer. Rimpels zijn voor mij absoluut geen teken van niet meer voldoen, maar van interessante levenservaringen en een signaal dat echt luisteren de moeite waard is. De informatie die ik van deze meer ervaren levensgenoten krijg, kan ik vervolgens meenemen in de oordelen die ik vel en meningen die ik verdedig/formuleer in mijn verdere leven in deze maatschappij (van onenigheid).

Tenslotte wil ik het nog hebben over het verzorgen van de alleroudsten. Ik heb namelijk het gevoel dat deze mensen al te vaak betuttelend benaderd worden. Terwijl ouderen (in rusthuizen) op geen enkele manier als kleine kinderen behandeld zouden mogen worden. Wanneer we dit wel doen, ontkennen we hun persoonlijkheid en de rijkheid aan ervaringen die ze met zich meedragen. Kinderen kunnen nog niet zo goed zelf oordelen omdat ze ervaring en kennis missen en nog niet in staat zijn zoals een volwassene te redeneren. Dit is dan ook de reden dat we hen regels opleggen en zelf niet alle beslissingen laten maken. Maar ouderen hebben net het meeste ervaring opgedaan van ons allemaal, ze zijn de rijpheid zelve. Hen hetzelfde behandelen als kinderen die net gekenmerkt worden door het tegenovergestelde, zou dan ook een grote fout zijn en een belediging aan het adres van deze unieke mensen.


Nowadays, being older seems to be not done. Being young has become an ideal that people have to meet throughout their entire lives. I find that a very strange phenomenon. I think an ideal image is unnecessary / worthless anyway because it is constructed by us and, moreover, depends on time (middle ages-now) and space (Africa-Belgium). In addition, people succumb to the pressure that it brings. But this ideal image nobody cán meet during his entire life (if he / she does not die prematurely of course). Being young cannot be a norm since every person goes through different stages of life and therefore does not stay young forever.

All phases of life have their own advantages and disadvantages. Despite the physical decline and / or annoying ailments, old age also brings many qualities with it. For example, older people can make a meaningful contribution to the (future) vision of society because they, more than younger people, can put current events and developments in perspective. They grew up in a different world than their later-born fellow men; which means that we can shape society, with input from people of all age groups, with an eye for the past (lessons from history) and the future (inventions that suggest or require change). Entering into dialogue is the ultimate asset here.

Wanting to be young forever also points to a denial of the nature of life. Life is finite. Just as babies are vulnerable, we become (again) more vulnerable later on. A nice offshoot of this condition is the place or even need for reflection. After a lifetime in the rat race, this phase can offer innovative insights and insights based on the essential characteristics of existence. This can imply a different view of life. I think that’s a very good thing in a world of achievement, in a world where success is derived from your capital (and I don’t mean your social capital; the ability to be there for each other / to make a nice contribution that really benefits people ). In other words: when we have been running for years, we will no longer be aware that we are running. After all, it has become normal. When we then come to a standstill, this creates an opportunity for thinking of a completely different kind. A species in which mortality, love and meaning play a prominent role.

An example of being able to place developments in perspective and looking at the world from a different perspective is the way in which working is approached. Because they are no longer part of the professionally active population, older people can shed their light from the outside on the good and less good aspects of the contemporary organization of working life. For example, when they retire, they suddenly realize that everyone leads a much too stressed life and that time with the children deserves a much higher place in the ranking than is currently the case with the average parent (and perhaps in the past with the older person himself). That this was not the case in his parents’ time, that they did have time and that society still kept on running. This way they can warn others about the phenomenon and make sure that they do not make the same “mistake”.

Adjusting the appearance plays a very important role in maintaining the illusion of being young. Using Botox is therefore a trend in advance. I absolutely do not support the reasons for this and I find it very unfortunate that some people feel compelled to do so. For me, wrinkles are by no means a sign of no longer satisfying, but of interesting life experiences and a signal that real listening is worthwhile. I can then incorporate the information I receive from these more experienced peers in the judgments I make and the opinions I defend / formulate in my further life in this society (of disagreement).

Finally, I want to talk about taking care of the very oldest. I have the feeling that all too often these people are approached patronizing. While the elderly (in nursing homes) should not be treated as small children in any way. When we do, we deny their personality and the richness of experiences that they carry with them. Children cannot judge themselves that good because they lack experience and knowledge and are not yet able to reason like an adult. This is the reason why we impose rules on them and not let them make all decisions by themselves. But the elderly have just gained the most experience from all of us, they are the maturity itself. Treating them the same as children who are just characterized by the opposite would be a big mistake and an insult to these unique people.

The savings on ‘the free expression’ in the cultural sector… towards a uniform and unified mass culture

First text in Dutch, second in English

De besparingen op ‘de vrije uitdrukking’ in de culturele sector… op weg naar een eenvormige en eenstemmige massacultuur

Voor context, zie:

Segers, F. (2019, 9 november). Forse besparingen in de cultuursector, projectsubsidies met 60 procent omlaag. Geraadpleegd op 13 januari 2019 via https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/11/09/besparingen-in-de-cultuursector-projectsubsidies-met-60-procent/.


Wanneer organisaties die goed in het plaatje passen van bepaalde regeringspartijen meer subsidies krijgen dan andersdenkende of misschien meer kritische kunstenaars/cultuurorganisaties, is er volgens mij iets grondig mis met hun perceptie van wat kunst en cultuur in een samenleving kunnen en moeten betekenen.

Ik vraag me af waarom kunst nog een meerwaarde zou zijn als we een deel van de bevolking (met andere ideeën, uiteenlopende ideeën) uitsluiten van deze beleving en het bijzonder leerzame contact met verschillende visies van het culturele podium laten verdwijnen. Voor mij is kunst de koning van de vrije expressie, zonder koning wordt de werking van ‘het land’ verstoord. Laten we niet vergeten dat we vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel dragen; van propaganda verspreiden, wil daarnaast niemand beschuldigd worden. Zich tot zo’n handelingen wenden, doen tenslotte alleen maar fundamentalisten die het op de gewone en eerlijke manier niet kunnen redden.

Kunst en cultuur geven de tijdsgeest en aspecten van de hedendaagse samenleving weer, zowel de mooie als minder mooie. Wat goed gaat (of wat de regeringspartijen goed vinden) mag natuurlijk weergegeven worden, maar aspecten in vraag stellen (of andere visies aanbrengen), is een essentieel deel van de culturele en artistieke uiting. We kunnen de gewoonten, gevestigde waarden en de algemene werking van onze samenleving niet bevestigen zonder kritiek te mogen uiten, dan zou de kunst geen volledig beeld geven van de vele nuances en moeilijkheden, en zou deze daarbij niet de hele bevolking representeren. Blind zijn voor de verscheidenheid aan mensen komt niet overeen met het besturen en garanderen van het welzijn van de hele bevolking, toch is dat wat de vertegenwoordigers van de hele bevolking horen te doen. Vlaams-nationalistisch belang (waar het in deze kwestie over gaat) is niet gelijk aan algemeen belang.

In de uitleg over het waarom met betrekking tot de besparingen bij en de kritiek op de VRT, vond ik een iets wat vreemde gedachtegang. Zo zou de openbare omroep de Vlamingen een spiegel moeten voorhouden. Ze moeten de Vlaamse waarden en gewoonten (meer) aan bod laten komen, want vandaag herkennen de Vlamingen zich niet in de televisieprogramma’s, aldus (een deel van) de regering. Ah ja, de mensen moeten zich toch gezien en thuis voelen?

Aan de andere kant wil het Vlaams-gerichte deel van de regering de Vlaamse waarden versterken. Versterken betekent de Vlaamse waarden laten toenemen of kunstmatig (meer dan anders het geval zou zijn, bv. na ontdekking van de nadelen van exclusieve Vlaamse waarden) in stand houden; de mensen beïnvloeden opdat ze (nog) meer Vlaamsgezind worden en blijven. Om dit te bekomen zal de nadruk op Vlaamse waarden en gewoonten in personages hoger liggen dan bij de Vlamingen zelf, anders is er van versterking geen sprake. De spiegel die ervoor moet zorgen dat de Vlamingen een kopie van zichzelf/hun leefwereld kunnen waarnemen op televisie en dat ze zich gezien en thuis voelen, wordt hier dan toch nog ondermijnd. Door de bepleiter zelf.

Ik hoop in ieder geval van harte dat iedereen een gelijke kans krijgt om zich te uiten, en dat dit ook in de toekomst zo zal blijven. Kunst verrijkt en laat zich niet in een bepaald hokje steken. Kunst is de vaardigheid van het reizen over en verblijven in verschillende hokjes en, als het moet, de vaardigheid van het buiten de lijntjes kleuren. Opdat dit zo mag blijven.


The savings on ‘the free expression’ in the cultural sector… towards a uniform and unified mass culture

For context, see:

Segers, F. (2019, 9 november). Forse besparingen in de cultuursector, projectsubsidies met 60 procent omlaag. Geraadpleegd op 13 januari 2019 via https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/11/09/besparingen-in-de-cultuursector-projectsubsidies-met-60-procent/.


When organizations that fit in well with the picture of certain government parties receive more subsidies than dissenting or perhaps more critical artists / cultural organizations, there is, in my opinion, something completely wrong with their perception of what art and culture can and should be in a society.

I wonder why art would be an added value if we exclude part of the population (with different ideas, divergent ideas) from this experience and let the particularly instructive contact with different visions disappear from the cultural stage. For me, art is the king of free expression, without a king the functioning of ‘the land’ is disturbed. Let us not forget that we hold freedom of speech as important; in addition, nobody wants to be accused of making propaganda. Turning to such acts, after all, only do fundamentalists who cannot make it in the ordinary and honest way.

Art and culture reflect the spirit of the times and aspects of contemporary society, both the beautiful and the less beautiful. What goes well (or what the government parties think is good) may of course be represented, but questioning aspects (or introducing different visions) is an essential part of the cultural and artistic expression. We cannot confirm the habits, established values ​​and the general functioning of our society without being allowed to criticize, then art would not give a complete picture of the many nuances and difficulties, and would not represent the entire population. Being blind to the diversity of people does not correspond to managing and guaranteeing the well-being of the entire population, yet that is what the representatives of the whole population should do. Flemish-nationalist interest (which is the subject of this issue) is not the same as the public interest.

In the explanation of the why with regard to the savings and the criticism of the VRT, I found something strange in the way of thinking. It’s about the statement that the public broadcaster should hold up a mirror to the Flemish. They must let the Flemish values ​​and customs be addressed (more), because today the Flemish people do not recognize themselves in the television programs, according to (a part of) the government. Ah yes, people must feel seen and at home, right?

On the other hand, the Flemish-focused part of the government wants to strengthen Flemish values. Strengthening means increasing Flemish values ​​or maintaining them artificially (more than would otherwise be the case, e.g. after discovering disadvantages of exclusive Flemish values); influence people so that they become and remain (more) Flemish-minded. To achieve this, the emphasis on Flemish values ​​and habits in characters will be higher than within the Flemish people themselves, otherwise there is no question of reinforcement. The mirror that must ensure that the Flemish can see a copy of themselves / their environment on television and that they feel seen and at home is still undermined here. By the advocate himself.

In any case, I sincerely hope that everyone will have an equal opportunity to express themselves, and that this will continue to be the case in the future. Art is enriching and does not get stuck in a certain box. Art is the skill of traveling over and staying in different boxes and, if necessary, the skill of coloring outside the lines. That this may remain so.

Kerstkaarten te koop ten voordele van Artsen Zonder Grenzen

De kerstkaart (links voorkant, rechts achterkant)
bezorgd in een pakketje van 4 voor 5 euro

Omdat ik het belangrijk vind dat gezondheid en veiligheid voor alle mensen gegarandeerd wordt, organiseer ik deze actie voor de Warmste Week, specifiek ten voordele van Artsen Zonder Grenzen.

Wanneer u wilt, kan u een pakketje bestellen door een email naar mij te sturen (zie Contact). Ik stel u dan een manier van bezorgen voor, afhankelijk van afstand en of u mij al dan niet kent.

https://dewarmsteweek.be/acties/kerstkaarten-ten-voordele-van-artsen-zonder-grenzen

When volunteer becomes crime: concerns after an electrical breakdown

First text in Dutch, second in English.

Mensen in nood helpen én hiervoor een gevangenisstraf riskeren. Het lijkt een scène uit een film die het leven in een moraalloze wereld schetst, het is de werkelijkheid in het eenentwintig eeuwse Europa. Griekse vrijwilligers die vluchtelingen in nood hielpen, worden beschuldigd van het meewerken aan mensensmokkel, spionage, en andere criminele daden; dewelke hun liefdadigheid moeten overschaduwen en transformeren tot iets onwenselijks en strafbaars. Een celstraf hangt nu boven het hoofd van deze dappere en empathische jongeren, 100 dagen hebben ze al in gevangenschap moeten doorbrengen. Dit hoogst tegen-intuïtieve gevolg van altruïsme serieus in vraag stellen, is voor mij even logisch als het in vraag stellen van de praktijken in landen zoals Saudi-Arabië.

Al dat in vraag moeten stellen, leidt tot onbegrip en wanhoop die beiden strijden om aandacht in mijn lichaam, enthousiast aangestuurd door mijn hersenen die wel eens gebruik durven maken van dwangmiddelen. Zo lijkt het niet anders te kunnen dan dat ik me steeds vaker afvraag in wat voor wereld we leven. Welke waarden wij, ‘verlichte’ westerlingen, werkelijk uitdragen. De contouren van de westerse hypocrisie steken namelijk meer en meer af tegen de waarden van de verlichting. De onmenselijke handelingen en uitspraken, waarvan de mogelijke celstraf van de reddingswerkers een uiting is, staan met andere woorden in schril contrast met de waarden die we zeggen hoog in het vaandel te dragen en op basis waarvan we ons denken te kunnen onderscheiden van niet-westerlingen, om hen uiteindelijk omwille van dit ‘verschil in waarden’ uit te sluiten.

Volwassenen hameren in de opvoeding op goede manieren, op rekening houden met anderen. Maar wanneer het er echt op aankomt, wanneer het een kwestie van leven of dood is, denken ze enkel aan zichzelf en dwingen ze anderen -wat een waanzin!- om unieke mensen voor hun ogen te laten afzien en -als het moet- zelfs te laten sterven. Zelf niet helpen is één ding, maar anderen verbieden hulp te bieden, is een directe oproep tot en pure instandhouding van het kwaad.

Daarom moeten wij, mensen die het absoluut niet eens zijn met een samenleving die gebaseerd is op onrecht, ons zo hard mogelijk laten horen. We moeten strijden voor de samenleving van de toekomst, een toekomstbeeld creëren waarin iedere unieke persoon door empathische draden verbonden is met meerdere steunende anderen. Een échte democratie gebaseerd op liefde en ultieme gelijkheid als wens voor morgen.

Gelukkig kunnen we de kans dat onze droom werkelijkheid wordt, versterken door weerwoord te bieden aan (leidende) personen die een mooie samenleving in de weg staan. Een eerste stap is het steunen van de Griekse vrijwilligers door het schrijven van een brief aan de leiders die hun aanhouding en mogelijke veroordeling in stand houden. Een stap die actueel onrecht (mogelijks, in 1 op 3 gevallen hebben de brieven effect) op korte termijn vernietigt. Daarbovenop is er nog het duidelijke signaal dat we op deze manier geven (ook op lange termijn heeft uw brief invloed!): een dwingende oproep aan alle vertegenwoordigers van de bevolking om eerlijkheid en menselijkheid te laten overwinnen. Natuurlijk zijn er nog tal van andere manieren om rechtvaardigheid een handje te helpen. Ik roep u dan ook op om deze telkens serieus in overweging te nemen, zodat de brug naar een mooie en eerlijke wereld steeds langer wordt… en uiteindelijk, ondersteund door verbondenheid, de overkant bereikt.

Meer uitleg over de situatie van de Griekse reddingswerkers en voorbeeldbrief te vinden op:
https://www.amnesty-international.be/sarah-sean


Helping people in need ánd risking a prison sentence for this. It appears to be a scene from a film that sketches life in an amoral world, it is the reality in twenty-one century Europe. Greek volunteers who helped refugees in need are accused of cooperating in human trafficking, espionage, and other criminal acts; which must overshadow their charity and transform it into something undesirable and punishable. A prison sentence now hangs over the heads of these brave and empathetic youngsters, they have already spent 100 days in detention. To me, seriously questioning this highly counter-intuitive consequence of altruism is as logical as questioning the practices in countries such as Saudi Arabia.

All these situations that have to be questioned, lead to misunderstanding and despair that both fight for attention in my body, driven enthusiastically by my brain that sometimes dare to use coercive measures. It seems that there is no other option than thinking more and more often about what kind of world we live in. What values do we, ‘enlightened’ Westerners, really convey? The contours of Western hypocrisy are increasingly contrasting with the values of enlightenment. In other words, the inhumane acts and statements, of which the possible imprisonment of the rescue workers is an expression, are in stark contrast to the values that we say we hold high and on the basis of which we think we can distinguish ourselves from non-Westerners, to exclude them ultimately because of this ‘difference in values’.

Adults insist on upbringing in good manners, taking others into account. But when it really comes down to it, when it is a matter of life or death, they only think of themselves and force others -what a madness!- to let unique people suffer while they’re watching and -if necessary- even let them die. Not helping yourself is one thing, but forbidding others from offering help is a direct call for and pure maintenance of evil.

That is why we, people who absolutely do not agree with a society based on injustice, must speak as loudly as possible. We must fight for the society of the future, create a vision of the future in which every unique person is connected through empathic threads to several supporting others. A true democracy based on love and ultimate equality as a wish for tomorrow.

Fortunately, we can strengthen the chance that our dream will come true by offering a response to (leading) people who stand in the way of a beautiful society. A first step we can take, is supporting the Greek volunteers by writing a letter to the leaders who maintain their arrest and possible conviction. A step that destroys current injustice (possibly, in 1 in 3 cases the letters have an effect) in the short term. In addition, there is the clear signal that we are giving by doing this (your letter will also have an impact in the long term!): a compelling call on all representatives of the population to let honesty and humanity rule. Of course there are many other ways to lend a hand to justice. I therefore urge you to take this into serious consideration each time, so that the bridge to a beautiful and honest world becomes longer and longer… and ultimately, supported by solidarity, reaches the other side.

More explanation about the situation of the Greek rescue workers and sample letter can be found on:
https://www.amnesty.org/en/get-involved/take-action/w4r-2019-greece-sean-binder-and-sarah-mardini/

The motivation problem of climate change

Tackling climate change is a difficult problem. The obstacles are already present in the first step to a solution: convincing people that there is a problem at all. This is complicated by the specific characteristics of the ever-increasing climate changes. The extreme and most feared consequences only manifest themselves when it is already too late. Today we do not see this, so we are not obliged to do anything about it.

When there is war, you as a population can choose between two options: live on as usual and meanwhile be plagued by violence OR look for solutions and offer help so that you have to adjust your lifestyle and work towards a better situation. If you did the first, you would be hit terribly hard right away, so this option is not an option. The direct consequences (changes) that come with this lifestyle and therefore this life as a whole, are worse than the life in which you adjust (change) your lifestyle, but are not exposed to violence forever.

The big problem is that the climate does not create this dichotomy identically. When you maintain your lifestyle, you will not be directly affected and your life will continue to look the same for the time being. Changing, on the other hand, requires a number of sacrifices. Just like in a war, this will eventually lead to solutions and a better situation.

In the present, the first option (doing nothing) seems to be more pleasant in the case of climate change, unlike when we are dealing with a problem that directly attacks our lives and where our lifestyle will change from the very beginning of the problem. But the serious consequences of climate change are coming, we cannot escape from another life and lifestyle.

The question is whether we are strong and responsible enough to opt for thoughtful and structural changes in the world today or whether we will inevitably and necessarily live in a world with extreme and terrible changes tomorrow.

We must tackle this problem and break through the mechanism that transforms distance (in time and place) into indifference. Together.

I call on politicians to take their responsibility and not to dismiss young people, who see the problem, as silly adolescents. Hopefully you know that such statements mainly say something about yourself and how you tell yourself false assumptions. Science is not on your side.

A special mention of Greta Thunberg is also important to me. Because she is struggling for a bright future and, against the flow of some cynical adults, she continues. Because despite personal difficulties / attacks and climate-related denial problems, she maintains courage and gives a voice to a group that is not normally listened to. Thank you so much Greta.


United Nations. (2019, September 23). Greta Thunberg (Young Climate Activist) at the Climate Action Summit 2019 – Official Video. Consulted on 23 October 2019 via https://www.youtube.com/watch?v=u9KxE4Kv9A8.

The art of reading

The first text is in English, the second in Dutch.


Belgium: reading level is declining

Reading is cool!

The reading level decreases. We need to improve the technical skills of students, I hear from all sides. I certainly agree with this, but I still think that we can guarantee lasting reading skills only by improving the reading experience. In other words: by making reading cool (or by showing children that this is cool, reading was of course always cool). That opinion is grown out of experience. I recently was in high school and I was given a few reading tasks every year. The government may think that they ensure that students read at least a few books every school year, but nothing is less true. Every time I heard from many fellow students that they had not read the book at all, just consulted scholieren.com and quickly written a text. I do not think that this is the result that the government wants, and yet it is the result that is achieved. The only way to ensure that the students actually read is to make reading a pleasant experience. And actual reading is necessary. Because perhaps these high school students can read fast enough, but to improve in reading comprehension, reading is also highly necessary at teen age. Because books for adults do not connect directly to children’s books. Improving reading skills (by means of having to) in primary school children (which you can ‘force’ more easily) is an option, but to allow them to continue reading and ultimately to turn adults with sufficient understanding of literature and difficult texts to society (and that is what the ultimate goal is), the reading experience remains one of the most important domains that I believe we should focus on.

Some ideas:

Parents:

Reading aloud (very small children):

Let children choose booklets, let them fantasize about how it would end, …

Go to bib – bib = interactive (primary school children):

  • Ask for genre:
  1. I love exciting stories.
  2. I love stories about friends who experience super cool adventures together.
  3. I like stories with quests.
  4. I love stories in which I can discover what happened in the past and what not many people know, I will soon know!
  • Quest for a list of interesting books for you
  • Framework reading experience:
  1. Cozy sitting at home in your seat and yet bringing an entire world to life, learning a lot and experiencing adventures in your head.
  2. Framework specific book:

A game on the iPad in the library:
You first have to read a book and then you get questions and assignments that have to do with your book, you then earn points and with those points you can play a super fun virtual reality/other game in the library.

School:

Primary school:

  • Show videos of famous children’s heroes / idols who talk about their reading experiences
  • Visit the library
  • Start viewing interactive plays about books (children can show their knowledge)
  • Make a play in class yourself about the possible outcome, stir up your imagination
  • Supervise children who have difficulty reading and continue to give positive feedback, make nice booklets available adapted to their reading level without being too childish

High school:

  • Attractive book finder with specific topic distribution
  • Enthusiastic subject teacher who talks passionately about literature and books
  • Give tasks where reading a book is a major added value

o Such as connecting with current events related to topic
o Competition “the best book”:
choose your own book, make a play, make promotional items, argue “why best book”, explain implications, what is the best sentence?

winner may go to regional, national championship
 absolute winner may make film, together with professional team

o Reading interesting literature related to a certain subject with the possibility of coming together to discuss (possibly also with specialists), what influence does the book have on this subject?, maybe I want to do something with it later?, a bonus question on the exam
o The class collects as many reading points as possible by telling the class about a recently read book, if enough: 1 lesson at the end of the year where the students can decide what they do during that lesson

  • Discussion platform on Smartschool with questions, concerns, sharing nice links or videos about book
  • Organize events:  going for free with the school to a book fair for meetings with writers, interactive activities
  • Adapting a book fair to young people, creating a game in which series are linked to books, interesting facts are communicated, writing competitions are announced and celebrated
  • Organize writing competitions, book club, book day as a school

België: leesniveau gaat achteruit

Lezen is cool!

Het leesniveau gaat achteruit. We moeten de technische vaardigheid van leerlingen bijspijkeren, hoor ik van alle kanten. Hier ben ik het zeker mee eens, maar ik denk toch dat we een blijvende leesvaardigheid enkel kunnen garanderen door de leeservaring te verbeteren. Met andere woorden: door lezen cool te maken (of kinderen te laten zien dat dit cool is, lezen was natuurlijk altijd al cool). Deze mening is uit ervaring gegroeid. Pas geleden zat ik namelijk nog in het middelbaar en kreeg ik enkele leestaken per jaar voorgeschoteld. De overheid denkt misschien dat ze er zo voor zorgen dat leerlingen tenminste enkele boeken per schooljaar lezen, maar niks is minder waar. Elke keer hoorde ik van vele medeleerlingen dat ze het boek helemaal niet hadden gelezen, gewoon scholieren.com geraadpleegd en een tekstje uit hun pen geflanst. Ik denk niet dat dit het resultaat is dat de overheid wil bekomen, en toch is dit het resultaat dat bekomen wordt. De enige manier om ervoor te zorgen dat de leerlingen wel echt lezen, is van lezen een fijne ervaring maken. En echt lezen, is nodig. Want misschien kunnen deze middelbare scholieren wel snel genoeg lezen, maar om te verbeteren in begrijpend lezen, is ook op tienerleeftijd lezen hoogst noodzakelijk. Want boeken voor volwassenen sluiten niet direct aan op kinderboeken. De leesvaardigheid (door middel van moeten) verbeteren bij lagere school kinderen (die je nog gemakkelijker kunt ‘dwingen’) is een optie, maar om hen blijvend te laten lezen en uiteindelijk volwassenen met voldoende begrip in literatuur en moeilijke teksten aan de samenleving af te leveren (en dat is toch wat het uiteindelijke doel is), blijft de leeservaring één van de belangrijkste domeinen waar we volgens mij op moeten inzetten.

Enkele ideeën:

Ouders:

Voorlezen (heel kleine kinderen):

Kindjes boekjes laten kiezen, laten fantaseren over hoe het zou aflopen, …

Naar bib gaan – bib = interactief (lagere school kinderen):

  • Vragen naar genre:
  1. Ik hou van spannende verhalen.
  2. Ik hou van verhalen over vrienden die samen super coole avonturen beleven.
  3. Ik hou van verhalen met zoektochten.
  4. Ik hou van verhalen waarin ik kan ontdekken wat er vroeger allemaal gebeurd is en wat niet veel mensen weten, binnenkort weet IK het wel!
  • Zoektocht naar lijst met voor jou interessante boeken
  • Omkadering leeservaring:
  1. Gezellig thuis in zetel zitten en toch een hele wereld tot leven laten komen, veel te weten komen en avonturen beleven in je hoofd.
  2. Omkadering specifiek boek:

Een spel op de iPad in de bib:
Je moet eerst een boek lezen en dan krijg je vragen en opdrachtjes die met je boek te maken hebben, je verdient dan punten en met die punten kan je een superleuk virtual reality/ander spel in de bib spelen .

School:

Lagere school:

  • Filmpjes tonen van bekende kinderhelden/idolen die praten over hun leeservaringen
  • Bib bezoeken
  • Interactieve toneelstukken over boeken gaan bekijken (kinderen kunnen hun kennis tonen)
  • Zelf toneelstukje maken in de klas over mogelijke afloop, fantasie aanwakkeren
  • Kindjes die het moeilijk hebben met lezen begeleiden en blijven geven van positieve feedback, leuke boekjes ter beschikking stellen aangepast aan hun leesniveau zonder dat het te kinderachtig is

Middelbare school:

  • Aantrekkelijke boekenzoeker met specifieke onderwerpsverdeling
  • Enthousiaste vakleerkracht die gepassioneerd over literatuur en boeken an sich vertelt
  • Taken geven waarbij lezen van boek een grote meerwaarde is
  1. Zoals verbinden met actuele gebeurtenissen rond onderwerp
  2. Wedstrijd ‘het beste boek’:
    zelf boek kiezen, toneelstuk maken, promotieartikelen maken, betoog ‘waarom beste boek’, implicaties uitleggen, wat is de beste zin?
    – winnaar mag naar regionaal, nationaal kampioenschap
     absolute winnaar mag film maken, samen met professionele ploeg
  3. Interessante literatuur die te maken heeft met een bepaald vak laten lezen met mogelijkheid tot samenkomen om te bespreken en eventueel met specialisten te discussiëren, welke invloed op dit vakdomein?, wil ik hier later misschien iets mee doen?, op het examen bonusvraag
  4. Als klas zo veel mogelijk leespunten verzamelen door aan de klas te vertellen over een pas gelezen boek, als genoeg: 1 les op het einde van het jaar waarin leerlingen zelf invulling mogen bepalen
  • Discussieplatform op smartschool met vragen, bedenkingen, leuke links of filmpjes over boek delen
  • Evenementen organiseren: als school gratis naar boekenbeurs voor ontmoetingen met schrijvers, interactieve bezigheden
  • Boekenbeurs aanpassen aan jongeren, spel maken waarin series aan boeken worden gekoppeld, interessante feiten worden meegedeeld, schrijfwedstrijden worden aangekondigd en gevierd
  • Als school schrijfwedstrijden organiseren, boekenclub, boekendag
Create your website at WordPress.com
Get started